لطيفى به اين واقعيت است كه اين گونه اشخاص گرفتار بزرگترين زيان و خسران مىشوند ، زيرا گاهى انسان زيان مىكند و تنها مال يا مقام خود را از دست مى - دهد ، ولى گاهى زيان مىكند و اصل وجود هستى او به هدر مىرود ، بدون اينكه سرمايه اى در برابر آن بدست آورده باشد ، و اين بزرگترين زيان است . تعبير به « ظلم به آيات » كه در آخر آيه ذكر شده اشاره به اين است كه اين گونه اشخاص نه تنها به خود ستم مىكنند ، بلكه به برنامه‌هاى هدايت الهى نيز ستم كرده‌اند ، زيرا اين برنامه‌ها مىبايست وسيله هدايت و نجات گردد ، و اگر به آن بىاعتنايى شد و اين اثر از آنها بدست نيامد ، به آنها ستم شده است . در بعضى از روايات آمده است كه منظور از آيات در اينجا ، پيشوايان بزرگ دين و ائمه هدى هستند ، البته همانطور كه بارها گفته‌ايم ، معنى اين گونه تفسيرها منحصر ساختن مفهوم آيه در آنها نيست ، بلكه آنها مصداق روشن آيات الهى هستند . جمعى از مفسران ظلم به آيه را به معنى « كفر و انكار » آن گرفته‌اند ، و البته اين معنى از مفهوم ظلم دور نيست ، و در بعضى ديگر از آيات قرآن نيز « ظلم » به همين معنى آمده است . [ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيه 10 ] وَ لَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الأَرْضِ وَجَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ ‹ 10 › ترجمه : 10 - و ما تسلط و مالكيت و حكومت بر زمين را براى شما قرار داديم و انواع وسايل زندگى را براى شما فراهم ساختيم اما كمتر شكرگزارى مىكنيد ( و اينهمه موهبت را بجا مصرف نمىنمائيد ) .